เช้าวันศุกร์ปลายเดือนตุลาคม เมื่อฝนโปรยปรายไม่เว้นช่วง
ไหลรินลงมาพร้อมลมหนาว ที่เมื่อแรงลมพัดมาปะทะกับตัว
ในอัตโนมัติ มือทั้งสองข้างก็จะถูกยกขึ้นมาลูบแขนไปมา ไล่ความหนาวเย็น

ทุกอย่างดำเนินไปตามที่มันควรจะเป็น แม้ต้องมีบางอย่างเพิ่มเข้ามา
.
.
ร้านน้ำเต้าหู้ ยังคงเปิด เพียงแค่คลุมร้านด้วยผ้าใบโปร่งใส

วินมอไซค์ฯ ยังคงทำหน้าที่ของตน เพียงแค่ใส่เสื้อคลุมกันฝน
              แล้วมีมันอีกผืนสำหรับผู้โดยสาร

เด็กนักเรียน ยังคงยืนรอรถโรงเรียนอยู่ที่บ้านเช่นทุกวัน
               เพียงแค่เปลี่ยนตำแหน่งไปภายในรั้ว

หลวงพ่อ ยังคงบิณฑบาต แม้จะต้องเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน
           และทนกับความหนาวเย็น

ในวันที่ฟ้าฝนไม่เป็นใจ น่าแปลกนักที่ถึงแม้จะมีอุปสรรค
แต่ชีวิตทุกชีวิต ก็ ยังคง ไม่หยุดนิ่ง
ต่างก็ดำเนินชีวิตต่อไปเฉกเช่นทุกวันด้วยความเต็มใจ 
แม้จะทำให้หัวเสีย และล่าช้าไปบ้างก็ตาม

กระนั้น ก็ยังมีหลายชีวิต ที่เพลิดเพลินกับความเย็นสบายของสายฝน
อยู่บนเตียงอุ่น ๆ  และมันก็คงช่วยให้นิทานก่อนตื่นของพวกเขา
สมบรูณ์แบบที่สุด

เพราะทุกมรสุม แม้จะร้ายแรง และสามารถทำให้ทุกอย่างพังพิน
แต่มันก็ไม่เคยจากไปโดยไม่ทิ้งอะไรไว้
ถึงแม้จะเป็นความสูญเสียที่ยากจะร้องคืน
แต่อย่างน้อย มันก็ให้บทเรียนราคาแพง

ความรุนแรงถาโถม ไม่ต้องบอกก็กระจ่างชัด ว่ามีในช่วงต้น
แต่เมื่อมันอ่อนกำลัง ความรุนแรงก็จะบรรเทาเบาบาง
จนสุดท้ายเหลือไว้เพียงแรงกดอากาศที่ทำให้อุณหภูมิของโลกเปลี่ยนแปลงเท่านั้น

แต่มันก็รู้หน้าที่ บทบาทครูที่ดี ยังคงมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม
เมื่อมันกำลังจะจากไป ..ถึงแม้ท้องฟ้าจะขุ่นมัวไปด้วยหมอกควัน
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เห็นอะไรเลย ในเนื้อที่กว้างไกลบนพรมผืนนั้น
ยังมีหลายบริเวณที่แสงอาทิตย์ยังคงเล็ดรอดออกมา ทักทายสิ่งมีชีวิตเบื้องล่าง และเมื่อนั้น ทุกชีวิตก็ได้เรียนรู้แล้วว่า
ควรรับมือยังไงกับสภาพอากาศที่ปั่นป่วนเช่นนี้

หลายคนไม่ลืมที่จะหยิบร่มติดมือก่อนออกจากบ้าน
หลายคนเลือกรองเท้าแตะ แทน รองเท้าผ้าใบ
หลายคนพกยาลดไข้ไว้ในกระเป๋า
.
.
ตอนนี้ ฝนหยุดตกแล้ว วิถีชีวิตกลับสู่ปกติอีกครั้ง
ไอฝน กับ ความเย็นที่ลอยวนอยู่รอบกาย เชิญชวนให้หลายคนหยุดแหงนหน้าขึ้นสูดความสดชื่นเข้าเต็มปอด
ก่อนจะก้าวต่อไปยังที่หมายที่ต้องการ . . .
ลืมความขุ่นมัวของสภาพอากาศ และสภาพอารมณ์ไปอย่างหมดสิ้น

,,,24/10/2552